Studia i Prace WNEiZ US

Wcześniej: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Studia i Prace WNEiZ

ISSN: 2450-7733     eISSN: 2300-4096     DOI: 10.18276/sip.2018.52/2-13
CC BY-SA   Open Access 

Lista wydań / nr 52/2 2018
Korporacyjne fundusze wysokiego ryzyka – istota i propozycja typologii

Autorzy: Krzysztof Ćwik
Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu

Krystian Olek
Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu

Witold Szumowski
Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu
Słowa kluczowe: corporate venture capital venture capital grupa kapitałowa inwestycje innowacje
Rok wydania:2018
Liczba stron:13 (179-191)
Klasyfikacja JEL: G24 M13 O16 O31
Cited-by (Crossref) ?:

Abstrakt

Korporacyjne fundusze wysokiego ryzyka (CVC) są niewątpliwie jednym ze skuteczniejszych sposobów pobudzania innowacyjności przedsiębiorstw, a co za tym idzie – gospodarki. Paradoksalnie pomimo „nacisku” rządzących na stymulowanie innowacyjności narzędzie, jakim są CVC, do niedawna nie było prawie w ogóle wykorzystywane w Polsce. Z tej przyczyny pomimo bogactwa literatury zagranicznej pojęcie korporacyjnych funduszy wysokiego ryzyka do tej pory praktycznie nie występowało w polskiej literaturze przedmiotu. Biorąc pod uwagę fakt, że CVC zaczynają odgrywać na świecie coraz większą rolę w zakresie rozwijania innowacyjnych rozwiązań, pewnym problemem jest to, że od strony teoretycznej problematyka ich funkcjonowania w Polsce jest bardzo słabo rozpoznana. Autorzy, dostrzegając tę lukę, na podstawie badań literaturowych syntetycznie przedstawiają pojęcie korporacyjnych funduszy wysokiego ryzyka oraz formułują własną definicję, według której są to wydzielone organizacyjnie i prawnie podmioty funkcjonujące w grupie kapitałowej, utworzone w celu pozyskiwania i wspierania tworzenia innowacyjnych rozwiązań poprzez inwestowanie w innowacyjne przedsięwzięcia. Ponadto w artykule przedstawiono klasyczną typologię CVC według Chesbrougha, ale dostrzegając „wielowymiarowość” problematyki funkcjonowania CVC, zaproponowano własną typologię, której wymiarami są: stopień oczekiwania szybkiego tempa zwrotu z inwestycji oraz stopień oczekiwanego rozpowszechnienia korzyści w grupie. Jest to typologia stworzona na potrzeby dalszych badań w zakresie rodzimych korporacyjnych funduszy wysokiego ryzyka, ale również ma być przyczynkiem do rozwoju naukowej dyskusji, ponieważ jej brak może spowodować znaczne „opóźnienie” nauki w stosunku do praktyki zarządzania.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Chesbrough, H. (2002). Making Sense of Corporate Venture Capital. Harvard Business Review, March, 90–99.
2.Ćwik, K., Olek, K., Szumowski, W. (2017). Korporacyjne fundusze wysokiego ryzyka – ujęcie teoretyczne. Nauki o Zarządzaniu. Management Sciences, 2, 71–77.
3.Dushnitsky, G. (2012). Corporate Venture Capital in the Twenty-first Century: An Integral Part of Firms’ Innovation Toolkit. W: D. Cumming (red.), The Oxford Handbook of Venture Capital (s. 211–245). Oxford: Oxford University Press.
4.Gompers, P.A., Lerner, J. (2000). The Determinants of Corporate Venture Capital Success. Organizational Structure, Incentives, and Complementarities. W: R. Morck (red.), Concentrated Corporate Ownership (s. 17–54). Chicago: University of Chicago Press.
5.Hill, S.A., Maula, M.V.J., Birkinshaw, J.M., Murray, G. (2009). Transferability of the Venture Capital Model to the Corporate Context: Implications for the Performance of Corporate Venture Units. Strategic Entrepreneurship Journal, 3, 3–27.
6.Kann, A. (2000). Strategic Venture Capital Investing by Corporations: A Framework for Structuring and Valuing Corporate Venture Capital Programs. Published dissertation, Stanford University.
7.Ministerstwo Rozwoju (2016). Plan na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Warszawa: Departament Strategii Rozwoju.
8.Ministerstwo Rozwoju (2017). Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju do roku 2020 (z perspektywą do 2030 r.). Warszawa: Departament Strategii Rozwoju.
9.Reimsbach, D., Hauschild, B. (2012). Corporate Venturing: An Extended Typology. Journal of Management Control, June, 71–80.
10.Trocki, M. (2004). Grupy kapitałowe – tworzenie i funkcjonowanie. Warszawa: PWN.