Pedagogika Szkoły Wyższej

ISSN: 2083-4381    OAI    DOI: 10.18276/psw.2016.2-04
CC BY-SA   Open Access 

Lista wydań / 2/2016
Szkoły wyższe wobec mitu indywidualizacji

Autorzy: Wiesław Andrukowicz
Uniwersytet Szczeciński Szczecin
Słowa kluczowe: profesjonalizm mit indywidualność indywidualizm pojęcie kategoria humanizm
Rok wydania:2016
Liczba stron:21 (37-57)
Cited-by (Crossref) ?:

Abstrakt

Moje własne doświadczenia zebrane na uczelni, chociażby w naszym kraju i Niem­czech, prowadzą do wniosku, że tu i tam nie brakuje ludzi zdolnych, utalentowanych, a nawet genialnych, jednak zagospodarowanie tego kapitału duchowego jest całkowicie odmienne. W naszym kraju, poddanym przez półwiecze ideologii, że „wszystko i wszyscy stanowimy jedno”, cała machina socjalizacyjna dążyła do absolutnej równości. I nawet przełom polityczny i gospodarczy nie dokonał cudu, dalej mamy wyryte w naszej świa­domości (nieświadomości) pragnienie „równania”, z czego bardzo chętnie korzystają nasi polityczni liderzy (nawet jeśli znają zasadę nowoczesnej pomocniczości), rozdający na ślepo „nie swoją rybę”, chociaż doskonale wiedzą, że prowadzi to na dłuższą metę do dysfunkcji, a nawet patologii społecznej. Wiedzą również, iż „wręczanie wędek” oznacza nie tylko dodatkowe „szkolenie”, ale i badanie „zasobności w ryby akwenu”, a to wymaga czasu i pieniędzy, których nie mają – i tak koło się zamyka. Dotyczy to także uczelni, które nie są i nie będą odizolowanymi wyspami odpornymi na polityczne zakusy. Dlatego uczelnia musi spełniać (chce tego, czy nie) funkcję „rów­nania” (czasami niestety w dół), płaci się więc stypendia socjalne i zapomogi studentom w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, na podstawie określonych dokumentów, a nie rze­czywistej sytuacji (jaka jest skala przypadków, gdzie rodzice np. pracują za granicą i mają bardzo dobrą sytuację materialną, a mimo to ich dzieci dostają stypendia socjalne?). Płaci stypendium rektora dla najlepszych studentów po ukończeniu pierwszego roku studiów46, którzy uzyskali (za rok studiowania) wysoką średnią ocen lub mają osiągnięcia naukowe, artystyczne i sportowe. Owo „lub” jest tu całą istotą sprawy, ponieważ większość bene­ficjentów dotyczy kategorii „z wysoką średnią ocen”. W związku z tym student nie ma po prostu czasu, by rozwijać swoje zdolności (nie mówiąc już o talencie czy geniuszu), za to ma wyjątkową determinację, by zaznaczać swoją obecność na wszystkich zajęciach, zdobywając oceny cząstkowe i dobre wrażenie, wreszcie – by zdobyć wszystkie zaliczenia i zdać egzaminy, nawet wielokrotnie, aż do uzyskania „wysokiej średniej ocen” (niestety czasami mamy tu do czynienia z wyjątkowo nudnym „wkuwaniem” wykładów i skryptów „mistrza”, gdzie po ich zaliczeniu lub zdaniu nie pozostaje żaden trwały ślad).
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Adorno T., Minima moralia. Refleksje z poharatanego życia, tłum. M. Łukasiewicz, WL, Kraków 1999.
2.Arystoteles, Dzieła wszystkie, t. I, Kategorie. Hermeneutyka, PWN, Warszawa 1990, s. 10–11.
3.Eagleton T., Rozum, wiara i rewolucja. Refleksje nad debatą o Bogu, tłum. W. Usakiewicz, Wyd. UJ, Kraków 2010, s. 157.
4.Foucault M., Historia seksualności, tłum. B. Banasiak, Czytelnik, Warszawa 1995, s. 219.
5.Foucault M., Nadzorować i karać: narodziny więzienia, tłum. T. Komendant, Aletheia, Warszawa 1998, s. 198.
6.Gadamer H.G., Prawda i metoda. Zarys hermeneutyki filozoficznej, tłum. B. Baran, PWN, Warszawa 2004.
7.Gore A., Ziemia na krawędzi. Człowiek i ekologia, tłum. G. Dzierdziuk-Kraśniewska, Ethos, Warszawa 1996, s. 192.
8.Habermas J., Teoria i praktyka: wybór pism, tłum. M. Łukasiewicz, Z. Krasnodębski, PIW, Warszawa 1983.
9.Hegel G.W.F., Nauka logiki, t. II, tłum. A. Landman, PWN, Warszawa 1967, s. 416.
10.Heidegger M., Bycie i czas, tłum. B. Baran, PWN, Warszawa 2007, s. 152.
11.Hessen S., Struktura i treść szkoły współczesnej, Żak, Warszawa 1997, s. 13.
12.Kant I., Krytyka praktycznego rozumu, tłum. J. Gałecki, PWN, Warszawa 1972, s. 218.
13.Kołakowski L, Jeśli Boga nie ma… Horror Metaphysicus, Wyd. Zysk i S-ka, Poznań 1999, s. 110.
14.Kołakowski L., Obecność mitu, Pruszyński i S-ka, Warszawa 2003.
15.Kołakowski L., Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone sprzed roku 1968, t. II, Plus, Londyn 2002, s. 293.
16.Kowalski-Glikman J., Między filozofią a fizyką, „Niezbędnik Inteligenta” 2007, nr 16.
17.Lurker M., Przesłanie symboli w mitach, kulturach i religiach, tłum. R. Wojnakowski, Znak, Kraków 1994, s. 9.
18.Mikołaj z Kuzy, O oświeceniowej niewiedzy, tłum. I. Kania, Znak, Kraków 1997.
19.Nietzsche F., Wiedza radosna, tłum. L. Staff, Wyd. J. Mortkiewicz, Warszawa 1911, s. 164.
20.Ricoeur P., Krytyka i przekonanie, KR, tłum. M. Drwięga, Warszawa 2003.
21.Scheler M., Problemy socjologii wiedzy, tłum. S. Czerniak i in., PWN, Warszawa 1990, s. 91.
22.Skarga B., Granice historyczności, PIW, Warszawa 1989, s. 107–108
23.Stein E., Byt skończony a byt wieczny, tłum. J. Adamska, W drodze, Poznań 1995, s. 55.
24.Such J., O uniwersalności praw nauki, Książka i Wiedza, Warszawa 1972, s. 11.
25.Suchodolska, Polska na krześle elektrycznym. Zamiast uczelni mamy feudalne księstwa, „Dziennik Gazeta Prawna” 2016, nr 141.
26.Śliwerski B., Myśleć jak pedagog, GWP, Gdańsk 2010.
27.Tatarkiewicz W., Historia filozofii, t. I, PWN, Warszawa 1958.