Acta Politica Polonica

Wcześniej: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Acta Politica

ISSN: 2451-0432     DOI: 10.18276/ap.2019.47-04
CC BY-SA   Open Access 

Lista wydań / 1/2019 (47)
Wyzwania dyplomacji publicznej w epoce ponowoczesnej. Wybrane problemy

Autorzy: Dorota Fater
Uniwersytet Opolski
Słowa kluczowe: dyplomacja publiczna dyplomacja kulturalna polityka kulturalna ponowoczesność postmodernizm globalizacja ICT miękka siła wizerunek Polski promocja Polski za granicą
Rok wydania:2019
Liczba stron:15 (41-55)
Cited-by (Crossref) ?:

Abstrakt

Rozwój internetu jako uniwersalnego medium o zasięgu globalnym, a zwłaszcza wielka popularność mediów społecznościowych sprawiły, że dyplomacja rozumiana jako dialog na linii: rząd kraju A – rząd kraju B stała się wysoce niewystarczającym narzędziem komunikacji międzykulturowej. W postmodernistycznym, wielowektorowym świecie pojawiła się konieczność wzbogacenia tradycyjnej dyplomacji o dwa dodatkowe kanały rozprzestrzeniania informacji: „rząd kraju A – społeczeństwo kraju B” oraz „kanał bezpośredniej komunikacji pomiędzy członkami obu społeczeństw”. Te dwie formy komunikowania konstytuują się w tak zwaną dyplomację publiczną. Niniejszy artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, jakie wyzwania stoją przed tymi, którzy dyplomacji publicznej wyznaczają kierunek i jakich środków używają, aby osiągnąć założone cele.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Alabrudzińska, E. (red.) (2016). Dyplomacja europejska wobec wyzwań XX i XXI wieku. Toruń: Wydawnictwo Adam
2.Marszałek.
3.Bania, R., Zdulski, K. (red.). Wyzwania i problemy współczesnych stosunków międzynarodowych. Łódź: Wydawnictwo
4.Polskie Towarzystwo Studiów Międzynarodowych.
5.Bauman, Z. (2012a). Jedyne, czego możemy być dziś pewni, to niepewność. Forum, 16 stycznia.
6.Bauman, Z. (2012b). Etyka ponowoczesna. Warszawa: Wydawnictwo Aletheia.
7.Biernat, T. (2014). Czy istnieje rodzina ponowoczesna?, Paedagogia Christiana, 2 (34), 184–185.
8.Broś, N. (2017). Znaczenie nowych technologii dla współczesnej dyplomacji. Political Dialogues, 22, 163−174. Pobrano
9.z: http://apcz.umk.pl/czasopisma/index.php/DP/article/viewFile/DP.2017.010/14637 (25.02.2019).
10.Chahine, J. (2010). Public Diplomacy: A Conceptual Framework. Praca doktorska. Montreal.
11.Chodakiewicz, M.J. (2019). Dyplomacja publiczna zintegrowana. Tygodnik Solidarność, 2. Pobrano z: https://www.
12.tysol.pl/a28652--Felieton-TS-Prof-Marek-Jan-Chodakiewicz-Dyplomacja-publiczna-zintegrowana (29.01.2019).
13.Cikała-Kaszowska, K. (2015). W poszukiwaniu wspólnoty. Ponowoczesny problem ze wspólnotą w ujęciu Zygmunta
14.Baumana. W: K. Cikała-Kaszowska, W.B. Zieliński (red.), Społeczeństwo ponowoczesne – społeczeństwo ponowoczesności.
15.Namysł nad kondycją współczesnego społeczeństwa (s. 85–96). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu
16.Papieskiego Jana Pawła II.
17.Czaja, J. (2013). Kulturowy wymiar bezpieczeństwa. Aspekty teoretyczne i praktyczne. Kraków: Wydawnictwo Krakowskiej
18.Szkoły Wyższej im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego.
19.Czaputowicz, J. (2018). Informacja Ministra Spraw Zagranicznych o zadaniach polskiej polityki zagranicznej w 2018 r.
20.Pobrano z: ttps://www.msz.gov.pl/pl/aktualnosci/wiadomosci/minister_ jacek_czaputowicz_o_priorytetach_
21.polskiej_dyplomacji_w_2018_roku (18.07.2019).
22.Czaputowicz, J. (2019). Informacja Ministra Spraw Zagranicznych o zadaniach polskiej polityki zagranicznej
23.w 2019 r. Pobrano z: https://www.gov.pl/web/dyplomacja/minister-jacek-czaputowicz-o-priorytetach-polskiejdyplomacji-
24.w-2019-roku (18.07.2019).
25.Czarny, R. (2017). Dyplomacja publiczna: praktyka międzynarodowa i polska. W: Ł. Baratyński, P. Ramiączek,
26.K. Spryszak (red.), Współczesne wyzwania państwa i prawa: księga jubileuszowa z okazji 45-lecia pracy naukowej
27.profesora Jerzego Jaskierni. Warszawa: Wydawnictwo Adam Marszałek.
28.Departament Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej MSZ (2011). Dyplomacja publiczna 2011. Warszawa: Wydawnictwo
29.MSZ.
30.Departament Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej MSZ (2012). Raport MSZ. Dyplomacja publiczna 2012. Warszawa:
31.Wydawnictwo MSZ.
32.Departament Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej MSZ (2014). Raport MSZ. Dyplomacja publiczna 2013–2014. Warszawa:
33.Dobek-Ostrowska, B., Fras, J., Ociepka, B. (1999). Teoria i praktyka propagandy. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu
34.Wrocławskiego.
35.Dziewiecki, M. (2002). Ponowoczesność – człowiek – wychowanie. Pobrane z: https://opoka.org.pl/biblioteka/I/ID/
36.ponowoczesnosc_wychowanie.html (3.03.2019).
37.Gilboa, E. (2008). Dyplomacja w epoce informacji. W: B. Ociepka (red.), Dyplomacja publiczna. Wrocław: Wydawnictwo
38.Uniwersytetu Wrocławskiego.
39.Grzeloński, B. (2006). Dyplomacja polska w XX wieku. Szkoła Główna Handlowa. Warszawa: Oficyna Wydawnicza.
40.Gunia, A. (2012). Wgląd w epokę ponowoczesną. Pobrane z: https://www.academia.edu/1924245/Wgl%C4%85d_w_
41.epok%C4%99_ponowoczesn%C4%85 (1.03.2019).
42.Hereźniak, M. (2011). Marka narodowa. Jak skutecznie budować wizerunek i reputację kraju. Warszawa: Polskie
43.Wydawnictwo Ekonomiczne.
44.Ilczuk, D. (2002). Polityka kulturalna w społeczeństwie obywatelskim. Kraków: Narodowe Centrum Kultury. Wydawnictwo
45.Uniwersytetu Jagiellońskiego.
46.Kawecki, W. (2011). Komercjalizacja współczesnej kultury. Kultura – Media – Teologia, 1 (4), 8−18.
47.Kieliszewski, P. (2008). Polityka kulturalna w społeczeństwie obywatelskim. Kultura Współczesna: teoria, interpretacje,
48.krytyka, 1, 149−163.
49.Kieliszewski, P., Poprawski, M. (2009). Instytucje publiczne i dyplomacja kulturalna. Potencjały i wyzwania. Zarządzanie
50.Publiczne, 3 (9), 19−32.
51.Kieliszewski, P., Poprawski, M., Sójka, J. (red.) (2009). Instytucje upowszechniania kultury w XXI wieku: przeżytek czy
52.nowa jakość? Poznań: Wydawnictwo Naukowe Bogucki.
53.Kuśmierski, S. (1987). Świadomość społeczna, opinia publiczna, propaganda. Warszawa: PWN.
54.Lenart, K. (2015). Między postmodernistyczną a poststrukturalistyczną wizją polityki. W: K. Cikała-Kaszowska,
55.W.B. Zieliński (red.), Społeczeństwo ponowoczesne – społeczeństwo ponowoczesności. Namysł nad kondycją
56.współczesnego społeczeństwa. Pobrane z: http://bc.upjp2.edu.pl/Content/3605/Spoleczenstwo_ponowoczesne.
57.pdf (4.03.2019).
58.Leszczyński, M. (2016). Dyplomacja publiczna jako narzędzie międzynarodowego public relations – casus Polski. W:
59.J. Leśny, J. Nyćkowiak (red.), Badania i Rozwój Młodych Naukowców w Polsce. Nauki humanistyczne i społeczne.
60.Część I. Młodzi Naukowcy (s. 46–53). Pobrano z: http://marcinleszczynski.pl/wp-content/uploads/2015/10/
61.Leszczy%C5%84ski-Dyplomacja-publiczna-jako-narz%C4%99dzie-mi%C4%99dzynarodowego-public-relati
62.ons-casus-Polski.pdf (25.02.2019).
63.Łoś-Nowak, T. (2011). Polityka zagraniczna w przestrzeni teoretycznej. W: T. Łoś-Nowak (red.), Polityka zagraniczna.
64.Aktorzy, potencjały, strategie (s. 17−41). Warszawa: Wydawnictwo Poltext.
65.Machiavelli, N. (2005). Książę. Przekł. A. Klimkiewicz. Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa.
66.Michałowska, G. (2010). Uwarunkowania międzynarodowej współpracy kulturalnej. W: A.W. Ziętek (red.), Międzynarodowe
67.stosunki kulturalne. Podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo Poltext.
68.Miedzińska, M., Kusztykiewicz, A. (2017). Dyplomacja publiczna wobec wyzwań współczesnego świata. Warszawa:
69.Oficyna Wydawnicza Aspra-JR.
70.MSZ. Dyplomacja publiczna. Pobrano z: https://www.gov.pl/web/dyplomacja/dyplomacja-publiczna (24.02.2019).
71.MSZ. Polityka zagraniczna. Pobrano z: https://www.msz.gov.pl/pl/p/msz_pl/polityka_zagraniczna/dyplomacja_publiczna/
72.strona archiwalna MSZ (24.02.2019).
73.Ociepka, B. (red.) (2008). Dyplomacja publiczna. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
74.Ociepka, B. (red.) (2005). Kształtowanie wizerunku. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
75.Ociepka, B. (2012). Nowa dyplomacja publiczna – perspektywa teorii stosunków międzynarodowych i komunikowania
76.politycznego. Przegląd Strategiczny, 1, 129−139.
77.Ociepka, B. (2013). Miękka siła i dyplomacja publiczna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Scholar.
78.Orzechowski, M. (2002). Nowoczesna dyplomacja. W: M. Wilk (red.), Dyplomacja. Łódź: Wydawnictwo Wyższej
79.Szkoły Stosunków Międzynarodowych.
80.Pacak, P. Soft power jako środek realizacji celów polityki zagranicznej państwa w systemie postwestfalskim. Pobrano
81.z: http://ptsm.edu.pl/wp-content/uploads/publikacje/poziomy-analizy-stosunkow-miedzynarodowych/Pacak.
82.pdf (1.03.2019).
83.Płachciak, A. (2008). Moralne dylematy rozwoju społeczeństw ponowoczesnych. Annales. Etyka w życiu gospodarczym,
84.1 (11), 193–199. Pobrano z: http://www.annalesonline.uni.lodz.pl/archiwum/2008/2008_01_plachciak_193_199.
85.Rybka-Iwańska, K. (2018a). Czym jest dyplomacja publiczna i dlaczego jest tak ważna? Pobrane z: https://smartdiplo.
86.files.wordpress.com/2018/02/2018_dyplomacja-publiczna_czym-jest-dyplomacja-publiczna-i-dlaczego-jest-takwac5bcna.
87.Rybka-Iwańska, K. (2018b). Pobrano z: https://rybkaiwanska.com/materialy-edukacyjne-pl/ (materiały edukacyjne)
88.(1.03.2019).
89.Rybka-Iwańska, K. (2018c). Jakie wyzwania publiczne wpływają na dyplomację? Pobrano z: https://www.slideshare.
90.net/KatarzynaRybkaIwaska/2018-dyplomacja-publiczna-jakie-wyzwania-globalne-wplywaja-na-dyplomacje
91.(28.02.2019).
92.Ryniejska-Kiełdanowicz, M. (2015). Polityka zagraniczna a międzynarodowe public relations państw. Relacja pomiędzy
93.teorią stosunków międzynarodowych a teorią public relations. W: K. Czornik, M. Lakomy, M. Stolarczyk
94.(red.), Dylematy polityki zagranicznej Polski na początku XXI wieku (s. 69−105). Katowice: Wydawnictwo
95.Uniwersytetu Śląskiego.
96.Ryniejska-Kiełdanowicz, M. (2015). Rola dyplomacji publicznej w kreowaniu zewnętrznego obrazu Unii Europejskiej.
97.Przegląd Zachodni, 1, 157−174.
98.Ryniejska-Kiełdanowicz, M. (2019). Dyplomacja publiczna Unii Europejskiej. Warszawa: Wydawnictwo Scholar.
99.Siewierska-Chmaj, A. (2015). Mit polityczny jako narzędzie dyplomacji publicznej i element stosunków międzynarodowych.
100.Kultura i Polityka: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie,
101.17, 52−64.
102.Studia BAS (2016), 2 (46).
103.Sun Wu, Sun Bin. (2012). Sztuka wojny. Przeł. J. Zawadzki. Wydawnictwo Create Space.
104.Surmacz, B. (2015a). Autoreferat. Pobrane z: http://phavi.umcs.pl/at/attachments/2015/1028/103122-autoreferat-beata-
105.-surmacz.pdf (3.08.2015).
106.Surmacz, B. (2015b). Ewolucja współczesnej dyplomacji. Aktorzy, struktury, funkcje. Lublin: Wydawnictwo UMCS.
107.Szondi, G. (2008). Filary zarządzania reputacją: dyplomacja publiczna w Europie Wschodniej z perspektywy public
108.relations. W: B. Ociepka (red.), Dyplomacja publiczna (s. 59−86). Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
109.Tanalski, D. (1995). Ponowoczesność czy nowoczesność? Res Humana, 3. Pobrano z: http://www.racjonalista.pl/
110.kk.php/s,4857 (1.03.2019).
111.Tukidydes. (1991). Wojna Peloponeska. Przeł. K. Kumaniecki. Wrocław: Ossolineum.
112.Umińska-Woroniecka, A. (2010). Od promocji stosunków kulturalnych i naukowych do dyplomacji kulturalnej. Polski
113.Przegląd Dyplomatyczny, 5–6, 47−72.
114.Waluch, K. (2012). Sieci współpracy kulturalnej w Europie. Warszawa: Wydawnictwo Difin.
115.Waszczykowski, W. (2016). Informacja Ministra Spraw Zagranicznych o zadaniach polskiej polityki zagranicznej
116.w 2016 r. Pobrano z: https://www.msz.gov.pl/pl/polityka_zagraniczna/priorytety_polityki_zagr_2017_2021/
117.expose2/expose2016/ (18.07.2019).
118.Wąsowska-Pawlik, A. (2013). Polityka kulturalna Polski 1989–2012. W: J. Hausner, A. Karwińska, J. Purchla (red.),
119.Kultura a rozwój (s. 108−125). Warszawa: Narodowe Centrum Kultury.
120.Wolarczyk, K., Małecka-Wolarczyk, I. (2014). Tożsamość ponowoczesna w ujęciu Z. Baumana i Z. Melosika. Pobrano
121.z: https://prezi.com/mzr_pzpyahdw/tozsamosc-ponowoczesna-w-ujeciu-zygmunta-bumana-i-zbyszka-me/
122.(15.11.2014).
123.Woroniecki, J. (2004). Negocjacje wielostronne – przyszłością dyplomacji XXI w. Roczniki (Annales) Stacja Naukowa
124.PAN w Paryżu, 7. Pobrano z: http://paris.pan.pl/pl/images/stories/pliki/PDF/Roczniki/R7/woroniecki.pdf
125.(26.02.2019).
126.Wyciszkiewicz, E. (2017). Kultury dyplomacji publicznej i obywatelskiej. W: R. Stemplowski (red.), Współczesna
127.kultura dyplomatyczna: przybliżenie pierwsze (s. 313−332). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.
128.Zenderowski, R., Cebul, K., Krycki, M. (2010). Międzynarodowe stosunki kulturalne. Warszawa: Wydawnictwo PWN.
129.Ziętek, A. (2010a). Dyplomacja publiczna Polski. Annales Uniwersitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio K. Politologia,
130.1 (17), 65−82.
131.Ziętek, A. (red.) (2010b). Międzynarodowe Stosunki Kulturalne. Podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo
132.Poltext.
133.Ziętek, A., Olchowski, J. (2007). Kultura. W: M. Pietraś (red.), Międzynarodowe stosunki polityczne. Lublin: Wydawnictwo
134.UMCS.