Acta Iuris Stetinensis

Wcześniej: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Acta Iuris Stetinensis

ISSN: 2083-4373     DOI: 10.18276/ais.2016.14-06
CC BY-SA   Open Access   DOAJ  CEEOL

Lista wydań / 2/2016 (14)
Przestępstwa dystansowe i tranzytowe

Rok wydania:2016
Liczba stron:15 (89-103)
Słowa kluczowe: przestępstwa dystansowe przestępstwa tranzytowe miejsce popełnienia czynu zabronionego zasada wielomiejscowości
Autorzy: Mariusz Nawrocki
Uniwersytet Szczeciński

Abstrakt

W prawie karnym, choć regulowanym m.in. zasadą nullum crimen sine lege, wymuszającą ustawowe ukształtowanie znamion przestępstw, wiele jest konstrukcji o unormowaniu pozaustawowym, można do nich zaliczyć – uznawane w polskiej doktrynie za wielce kontrowersyjne – przestępstwo tranzytowe. Konstrukcją w pewnym stopniu pokrewną, ale zupełnie niekontrowersyjną, jest przestępstwo dystansowe. Przestępstwa tranzytowe i dystansowe łączy jedno – ich cechą konstytutywną jest realizacja znamion w różnych miejscach. Jest to możliwe dzięki uregulowanej w art. 6 § 2 k.k. zasadzie wielomiejscowości, zgodnie z którą czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. Antycypując nieco dalsze wywody, wskazać należy, że przestępstwo tranzytowe uznawane jest za kontrowersyjne, gdyż według większości autorów nie mieści się ono w ramach wyznaczonych przez art. 6 § 2 k.k. Z kolei przestępstwo dystansowe, o ile pozostaje w zgodzie z zasadą wielomiejscowości, o tyle nie jest przejawem tradycyjnej przestępczości, zasadniczo bowiem typowe przestępstwo – tak zachowanie, jak i wynikający zeń skutek – dokonywane jest w jednej lokalizacji. Należy zatem przeprowadzić analizę wskazanych konstrukcji i zestawić je z kryteriami decydującymi o miejscu popełnienia czynu zabronionego. Poczynione uwagi pozwolą udzielić odpowiedzi na pytanie, czy przepis art. 6 § 2 k.k. obejmuje swoim zakresem również przestępstwa dystansowe i tranzytowe.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Adamski A., Podstawy jurysdykcji cyberprzestępstw w prawie porównawczym w: Księga pamiątkowa ku czci Profesora Jana Białocerkiewicza, red. T. Jasudowicz i M. Balcerzak, t. II, Toruń 2009.
2.Ajdukiewicz K., O definicji, w: Język i poznanie. Tom II, Warszawa 1985.
3.Ajdukiewicz K., Trzy pojęcia definicji, w: Język i poznanie. Tom II, Warszawa 1985.
4.Bafia J., Mioduski K., Siewierski M., Kodeks karny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, Warszawa 1987.
5.Bojarski T., Polskie prawo karne. Zarys części ogólnej, Warszawa 2012.
6.Buchała K., Zoll A., Polskie prawo karne, Warszawa 1995.
7.Cieślak M., Polskie prawo karne. Zarys systemowego ujęcia, w: Marian Cieślak. Dzieła wybrane. Tom III, red. S. Waltoś, Kraków 2011.
8.Czeżowski T., Filozofia na rozdrożu (Analizy metodologiczne), Warszawa 1965.
9.Dąbrowska-Kardas M., Analiza dyrektywalna przepisów części ogólnej kodeksu karnego, Warszawa 2012.
10.Dereń E., Polański E., Wielki słownik języka polskiego, Kraków 2015.
11.Drabik L., Sobol E., Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2007.
12.Hołyst B., Pomykała J., Cyberprzestępczość, ochrona informacji i kryptologia, „Prokuratura i Prawo” 2011, nr 1.
13.Hart H.L.A., Pojęcie prawa, tłum. J. Woleński, Warszawa 1998.
14.Indecki K., Liszewska A., Prawo karne materialne. Nauka o przestępstwie, karze i środkach penalnych, Warszawa 2002.
15.Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Tom I, komentarz do art. 1–116 k.k., red. A. Zoll, Warszawa 2012.
16.Kodeks karny. Komentarz, red. M. Filar Warszawa 2014.
17.Kodeks karny. Komentarz, red. R.A. Stefański, Warszawa 2015.
18.Kodeks karny. Komentarz, Tom I, Art. 1–116, red. O. Górniok, Gdańsk 2005.
19.Leksykon prawa karnego – część ogólna. 100 podstawowych pojęć, red. P. Daniluk, Warszawa 2011.
20.Malinowski A., Polski język prawny. Wybrane zagadnienia, Warszawa 2006.
21.Piskorski J., Odpowiedzialność karna cudzoziemców w Polsce, Warszawa 2003.
22.Pohl Ł, Prawo karne. Wykład części ogólnej, Warszawa 2012.
23.Siwicki M., Podział i definicja cyberprzestępstw, „Prokuratura i Prawo” 2012, nr 7–8.
24.Siwicki M., Cyberprzestępczość, Warszawa 2013.
25.Sowa M., Odpowiedzialność karna sprawców przestępstw internetowych, „Prokuratura i Prawo” 2002, nr 4.
26.Stefański R.A., Prawo karne materialne część ogólna, Warszawa 2008.
27.Stefański R.A., Miejsce popełnienia przestępstwa. Problemy materialno-karne i procesowe, w: Problemy wymiaru sprawiedliwości karnej. Księga Jubileuszowa Profesora Jana Skupińskiego, red. A. Błachnio-Parzych, J. Jakubowska-Hara, J. Kosonoga, H. Kuczyńska, Warszawa 2013.
28.Śliwiński S., Polskie prawo karne materialne, Warszawa 1946.
29.Warylewski J., Wstęp do nauki prawa karnego, Gdańsk 2002.
30.Warylewski J., Prawo karne. Część ogólna, Warszawa 2012.
31.Wróbel W., Zoll A., Polskie prawo karne część ogólna, Kraków 2014.
32.Ziembiński Z., Problemy podstawowe prawoznawstwa, Warszawa 1980.