Analiza i Egzystencja

ISSN: 1734-9923     eISSN: 2300-7621     DOI: 10.18276/aie.2018.41-03
CC BY-SA   Open Access   DOAJ

Lista wydań / 41 (2018)
O odpowiedzialności materialnej u Arystotelesa

Rok wydania:2018
Liczba stron:15 (43-57)
Słowa kluczowe: virtue of character man of the highest order function responsibility prudence happiness
Autorzy: Maciej Smolak
Instytut Filozofii UJ

Abstrakt

ABOUT MATERIAL RESPONSIBILITY IN ARISTOTLE It may seem that Aristotle considers the problem of responsibility from perspective of formal responsibility. It should, however, to bear in mind that practical philosophy of Aristotle has teleological dimension. The human being has the task to do which consist of fulfill the proper function of the man. Thus, he is responsible for entrusted role. In this sense, material responsibility is also present in ethical considerations of Aristotle. The article is devoted to demonstrating that talking about material responsibility in Aristotle is not unfounded.
Pobierz plik

Plik artykułu

Bibliografia

1.Aristoteles (1949). Ethicorum Aristotelis ad Nichomachum. Cura et studio S. Thomae Aquinatis. Taurini: Marietti.
2.Aristoteles (1960). Aristotelis Opera ex recognition I. Bekkeri, edition altera quam curavit O. Gigon: Berolini.
3.Arnold, D.G. (2001). Coercion and Moral Responsibility. American Philosophical Quarterly, 38, 59–67.
4.Bondeson, W. (1974). Aristotle on Responsibility for One’s Character and the Possibility of Character Change. Phronesis, 19, 59–65.
5.Bostock, D. (2000). Aristotle’s Ethics. New York: Oxford University Press.
6.Filek, J. (2003). Filozofia odpowiedzialności XX wieku. Kraków: Znak.
7.Geach, P. (1977). The Virtue. Cambridge: Cambridge University Press.
8.Irwin, T.H. (1980). Reason and Responsibility in Aristotle. W: Essays on Aristotle’s Ethics, red. A.O. Rorthy (s. 117–155). Berkeley–Los Angeles: University of California Press.
9.Irwin, T.H. (1995). Prudence and Morality in Greek Ethics. Ethics, 105, 284–295.
10.Jonas, H. (1996). Zasada odpowiedzialności. Tłum. M. Klimowicz. Kraków: Wydawnictwo Platan.
11.Kenny, A. (1978). The Aristotelian Ethics. Oxford: Clarendon Press.
12.Kenny, A. (1998). Moral Responsibility: Aristotle and After. W: Ethics: Companions to Ancient Thought, vol. 4, red. S. Everson. Cambridge: Cambridge University Press.
13.Meyer, S.S. (1993). Aristotle on Moral Responsibility. Character and Cause. Oxford: Blackwell Publishing Ltd.
14.Meyer, S.S. (2006). Aristotle on the Voluntary. W: The Blackwell Guide to Aristotle’s Nicomachean Ethics, red. R. Kraut. Oxford: Blackwell Publishing.
15.Pakaluk, M. (2005). Aristotle’s Nicomachean Ethics. Cambridge: Cambridge University Press.
16.Pańpuch, Z. (2015). Szczęście a polityka. Aretologiczne podstawy politologii Platona i Arystotelesa. Lublin: Wydawnictwo KUL.
17.Ricouer, P. (1990). Soi-même comme un autre. Paris: Editions du Seuil.
18.Smolak, M. (2013). Przyjaźń w świetle etyki Arystotelesa. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
19.Smolak, M. (2017). O sprawcy działania i odpowiedzialnym działaniu u Arystotelesa. Analiza i Egzystencja, 38, 67–88.
20.Smolak, M., Łacina, K., (2015). Argument z funkcji – Etyka nikomachejska, 1.7,1097b22–1098a17. W: Filozoficzne rozważania o człowieku, wolności i wartościach, red. K. Balękowski, K. Maciąg (s. 28–49). Lublin: Wydawnictwo Naukowe Tygiel.
21.Wesoły, M. (2012). Dusza żywienna (wegetatywna) zwierząt w koncepcji Arystotelesa. W: Człowiek w świecie zwierząt – zwierzęta w świecie człowieka, red. K. Ilski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.